Ποιος είναι υπεύθυνος για το διαβατήριο προϊόντος της ενδυμασίας και του υφάσματος;

Τι πρέπει να κάνετε συγκεκριμένα

Τι αναμένεται από εσάς

Ο ESPR (Κανονισμός (ΕU) 2024/1781) θέτει την ευθύνη για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος πρωτίστως στον κατασκευαστή. Στο άρθρο 27 του ESPR περιγράφεται μια σειρά υποχρεώσεων που συνοδεύουν αυτό τον ρόλο. Ποιος ακριβώς είναι «ο κατασκευαστής» δεν είναι πάντα το μέρος που κατασκευάζει το ένδυμα από άποψη υλικού — μπορεί να είναι επίσης ένας φορέας που τοποθετεί ένα προϊόν στην αγορά με το δικό του όνομα. Η αβεβαιότητα σχετικά με αυτό είναι ένα από τα πιο συχνά εμφανιζόμενα εμπόδια, και αξίζει να εξεταστεί πρώτα το κατά πόσον ένας φορέας θεωρείται εισαγωγέας ή κατασκευαστής σύμφωνα με τον ESPR κατά πόσον ένας φορέας θεωρείται εισαγωγέας ή κατασκευαστής σύμφωνα με τον ESPR.

Διασφάλιση της ύπαρξης και της ορθότητας του διαβατηρίου

Το άρθρο 27 του ESPR περιγράφει ότι ο κατασκευαστής ευθύνεται για την ακρίβεια και την πληρότητα των πληροφοριών στο διαβατήριο. Για ένα φορέα με 10 έως 100 υπαλλήλους, αυτό σημαίνει πρακτικά ότι τα δεδομένα σχετικά με τα υλικά, την καταγωγή και τη σύνθεση που προφανώς βρίσκονται ήδη σε ένα τεχνικό αρχείο, στις προδιαγραφές προμηθειών ή στις δηλώσεις προμηθευτή, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά — αλλά πρέπει να ελεγχθούν και να είναι επικαιροποιημένα τη στιγμή της σύνταξης του διαβατηρίου.

Διασφάλιση της σύνδεσης του διαβατηρίου με το προϊόν

Το άρθρο 9 του ESPR περιγράφει τις απαιτήσεις για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος, περιλαμβανομένης της σύνδεσης με έναν φορέα δεδομένων — στην πράξη ένα QR κωδικό στο προϊόν ή στην ετικέτα. Για ένα ένδυμα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει διαδικασία σύνδεσης κάθε παρτίδας, ή ακόμη και κάθε άρθρου, με το σωστό διαβατήριο. Για μικρές σειρές παραγωγής με πολλές παραλλαγές (χρώματα, μεγέθη, μικρές αλλαγές υλικού ανά παράδοση) πρόκειται για ένα πρακτικό έργο που υπερβαίνει την ενιαία δημιουργία ενός διαβατηρίου ανά συλλογή.

Διασφάλιση της διατήρησης του διαβατηρίου

Το διαβατήριο πρέπει να παραμείνει διαθέσιμο, ακόμη και αφού ένα προϊόν έχει ήδη πωληθεί για πολλή ώρα. Για ένα φορέα που θα έπρεπε να το κανονίσει μόνος του, αυτό σημαίνει μια υποχρέωση που δεν σταματά στην πώληση, αλλά εκτείνεται σε ολόκληρη την περίοδο κατά την οποία το προϊόν μπορεί να είναι ακόμα στο εμπόριο ή σε χρήση από καταναλωτές.

Διασφάλιση της σαφήνειας του ρόλου στην αλυσίδα αξίας

Όποιος ανατίθεται μια συλλογή σε τρίτο μέρος, δεν αποκλείεται αυτόματα. Στις συλλογές με ιδιωτική ετικέτα το ερώτημα ποιος ισχύει πραγματικά ως κατασκευαστής δεν είναι πάντα προφανές, και το ίδιο ισχύει για φορείς που πωλούν με δικό τους εμπορικό σήμα ενώ η παραγωγή έχει εξωσωματοποιηθεί. Ένας χονδρέμπορας που ξαναπακετάρει, αναθέτει ετικέτα ή πωλεί εκ νέου κάτω από το δικό του όνομα, θα έκανε καλά να καθορίσει ποιος ρόλος ταιριάζει σε αυτήν την περίπτωση, επειδή αυτό καθορίζει ποιες υποχρεώσεις του άρθρου 27 του ESPR ισχύουν.

Όπου τα πράγματα πάνε στραβά στην πράξη

Μια πρώτη συχνή περίπτωση είναι ότι ένας φορέας υποθέτει ότι ο κατασκευαστής στο εξωτερικό θα διασφαλίσει το διαβατήριο, χωρίς να έχει γίνει ρητή συμφωνία. Μόλις ο κατασκευαστής βρίσκεται εκτός ΕΕ, η πρακτική ευθύνη συχνά μεταφέρεται στο μέρος που εισάγει το προϊόν στην αγορά της ΕΕ — αυτό είναι ένα ζήτημα που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής όταν ο κατασκευαστής είναι εγκαταστημένος εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Μια δεύτερη περίπτωση προκύπτει στις συλλογές που πωλούνται μέσω πολλών καναλιών, περιλαμβανομένης μιας ηλεκτρονικής αγοράς. Η ηλεκτρονική αγορά δεν είναι αυτόματα το μέρος που παρέχει το διαβατήριο, αλλά οι προσδοκίες σχετικά με αυτό μεταξύ εμπορικής μάρκας και πλατφόρμας δεν καθορίζονται πάντα με σαφήνεια — κάτι που αξίζει να εξεταστεί όταν πώληση μέσω ηλεκτρονικής αγοράς.

Μια τρίτη περίπτωση είναι η υπόθεση ότι ένας διανομέας ή έμπορος δεν έχει κανέναν ρόλο γιατί δεν κατασκεύασε το προϊόν ο ίδιος. Ένας διανομέας έχει συνήθως διαφορετικές υποχρεώσεις από έναν κατασκευαστή, αλλά «διαφορετικές» δεν είναι ίδιο με «καμία» — βλ. σχετικά τις υποχρεώσεις ενός διανομέα ή εμπόρου.

Μια τέταρτη περίπτωση είναι ότι τα δεδομένα υπάρχουν, αλλά είναι διασκορπισμένα σε προμήθειες, έλεγχο ποιότητας και μάρκετινγκ, χωρίς ότι κάποια τμήμα να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα. Κατά τη διάρκεια ενός ελέγχου ή ενός ερωτήματος από έναν αγοραστή, αποδεικνύεται ότι κανείς δεν διαθέτει το πλήρες σχήμα.

Ένα πέμπτο, συχνά υποτιμημένο σενάριο: το διαβατήριο δημιουργείται μεν, αλλά δεν ενημερώνεται κατά τις αλλαγές στη συλλογή — ένας διαφορετικός προμηθευτής νήματος, μια προσαρμοσμένη σύσταση ινών — με αποτέλεσμα το διαβατήριο να μην ταιριάζει πλέον με το προϊόν που πωλείται πραγματικά.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

• Μια επισκόπηση του ποιος στην αλυσίδα ενεργεί ως κατασκευαστής, εισαγωγέας, διανομέας ή έμπορος, ανά συλλογή ή γραμμή προϊόντων.
• Γραπτές συμφωνίες με τον κατασκευαστή ή παραγωγό σχετικά με το ποιος προμηθεύει τα δεδομένα για το διαβατήριο και ποιος τα ελέγχει.
• Μια σταθερή διαδικασία για τη σύνδεση κωδίκων QR ή άλλων φορέων δεδομένων με παρτίδες και παραλλαγές, συμπεριλαμβανομένου του τι συμβαίνει σε περιπτώσεις αλλαγής χρώματος ή αλλαγής υλικού.
• Μια συμφωνία φύλαξης: ποιος φροντίζει να παραμείνει το διαβατήριο διαθέσιμο και για πόσο καιρό, ακόμα κι αν η συνεργασία με έναν κατασκευαστή ή πλατφόρμα σταματήσει.
• Ένα εσωτερικό σημείο επικοινωνίας ή κατόχο διαδικασίας για το διαβατήριο προϊόντος, ώστε η ευθύνη να μην χάνεται μεταξύ των τμημάτων.

Όποιος δεν είναι σίγουρος ακόμα αν το διαβατήριο εφαρμόζεται καν σε μια συγκεκριμένη συλλογή, κάνει καλά να το ελέγξει πρώτα με εάν το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος ισχύει για τα δικά τους ρούχα και υφάσματα, προτού να σχεδιαστεί η διανομή ρόλων στην αλυσίδα.