texpas.eu
Logowanie Rejestracja

Co cyfrowy paszport produktu oznacza, jeśli importuję odzież i tekstylia spoza UE?

Importerzy otrzymują własne obowiązki na mocy ESPR

Ci, którzy importują odzież lub tekstylia spoza Unii Europejskiej, są przez ESPR uznawani za importerów i uzyskują w ten sposób własną rolę w systemie cyfrowego paszportu produktu, niezależnie od producenta. Artykuł 29 ESPR nakłada na importerów szereg obowiązków: sprawdzenie, czy istnieje cyfrowy paszport produktu i czy spełnia on wymagania, udostępnienie własnej nazwy i danych kontaktowych, przechowywanie dokumentacji i współpraca z organami nadzoru, gdy o to proszą. Ponadto cło odgrywa rolę przy samej imporcie: artykuł 15 ESPR stanowi, że przy wprowadzeniu produktu do obrotu swobodnego cła mogą kontrolować, czy paszport jest obecny i czy zawarte w nim dane są zgodne z tym, co jest wymagane. Cyfrowy paszport produktu ma więc przy imporcie wpływ nie tylko na producenta w kraju pochodzenia, ale także na osobę wprowadzającą produkt do Unii Europejskiej.

Dla kogo i jakich produktów to obowiązuje

Dotyczy to osób, które faktycznie pełnią rolę importera: osoby, która po raz pierwszy wprowadza na rynek UE artykuł odzieżowy lub produkt tekstylny z kraju spoza Unii Europejskiej. Sklep UE lub hurtownia, która kupuje od dostawcy już ustanowionego w Unii Europejskiej, nie pełni w tym względzie roli importera, nawet jeśli produkt został pierwotnie wyprodukowany poza Unią Europejską — obowiązki importera przypadają wówczas stronie, która wcześniej go importowała. Dla marek i producentów, którzy sami produkują w obrębie Unii Europejskiej, obowiązki specyficzne dla importerów nie mają zastosowania; dla nich mają zastosowanie obowiązki producenta. Temat ten ogranicza się również do tego, co jest wymagane od samego importera: które dokładnie dane muszą znajdować się w paszporcie i jak są zapisywane, wynika z innych części ESPR i z aktu delegowanego, który jest opracowywany specjalnie do tekstyliów i odzieży.

Brak jeszcze stałej daty, ale jest kierunek

Moment, w którym obowiązki te będą konkretnie stosowane do odzieży i tekstyliów, nie jest jeszcze ustalony. Plan działań ESPR na lata 2025-2030 wymienia akt delegowany w sprawie tekstyliów, który zgodnie z przewidywaniami zostanie przyjęty w 2027 r., z odzieżą zawierającą osiemdziesiąt procent lub więcej włókien tekstylnych jako pierwsza kategoria. Dopóki akt delegowany nie wejdzie w życie i nie będzie znana zawarta w nim data wejścia w życie, obowiązki importera wynikające z artykułu 29 i kontrole celne wynikające z artykułu 15 nie będą jeszcze mieć zastosowania konkretnie do odzieży i tekstyliów. Gdy tylko akt zostanie opublikowany i będzie znana konkretna data, zostanie ona podana tutaj.

Co importer może teraz przygotować

W praktyce sprowadza się to dla importera do poniższego, w kolejności, w jakiej jest to zwykle realizowane. Przede wszystkim należy wyjaśnić, czy własna rola w łańcuchu dostaw jest rzeczywiście rolą importera w rozumieniu ESPR, czyli osoba wprowadzająca produkt po raz pierwszy z kraju trzeciego na rynek UE. Następnie ważne jest uzyskanie jasności co do danych, które producent lub dostawca spoza Unii Europejskiej już zbiera na temat produktu, ponieważ paszport jest tworzony z tych danych źródłowych i importerzy w praktyce na nich polegają. Potem warto zastanowić się nad tym, jak własna nazwa i dane kontaktowe zostaną udostępnione przy produkcie, jak wymaga tego artykuł 29, i jak dokumentacja będzie przechowywana, aby mogła być pokazana na żądanie. Wreszcie warto mieć na uwadze, że cła mogą zapytać o paszport przy wprowadzeniu produktu do obrotu swobodnego; dostawca lub platforma, która ma paszport już przygotowany, zanim przesyłka przekroczy granicę Unii Europejskiej, unika konieczności regulowania tego przy samej imporcie.

Podstawa: artykuł 15 i artykuł 29 ESPR

To, co powyżej, wynika bezpośrednio z dwóch artykułów ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781). Artykuł 29 opisuje obowiązki importerów, w tym kontrolę obecności i zgodności cyfrowego paszportu produktu oraz podanie własnych danych. Artykuł 15 reguluje kontrole celne dotyczące cyfrowego paszportu produktu, w szczególności podczas wprowadzania produktów do obrotu swobodnego. W celu uzyskania precyzyjnych sformułowań i pełnego tekstu samego rozporządzenia jest odpowiednim źródłem.

Jeśli teraz importujesz odzież lub tekstylia spoza UE, warto zacząć od zmapowania, jakie dane dostawcy już rejestrują na temat materiału, pochodzenia i składu, aby mieć tę podstawę, gdy delegowane rozporządzenie dotyczące tekstyliów i powiązana data będą znane.

Na czym to opiera się

Samo rozporządzenie znajduje się na EUR-Lex. Odnosimy się do każdego stwierdzenia; nie musisz nam wierzyć.

Co konkretnie należy zrobić

Co się od pana/pani oczekuje

Jeśli odzież lub tekstylia z spoza UE są importowane, importerami są oni zgodnie z ESPR — i to jest oznaczenie z własnymi obowiązkami, niezależnie od tego, co producent robi po drugiej stronie świata. Artykuł 29 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) określa, co oczekuje się od importerów, gdy tylko produkty podlegają delegowanemu aktowi. Artykuł 15 dodaje do tego aspekt celny: paszport produktu odgrywa również rolę na granicy.

Sprawdzenie, czy produkt spełnia wymagania przed wprowadzeniem do obrotu

W przypadku firmy tego rozmiaru zwykle oznacza to, że osoba w ramach firmy jest odpowiedzialna za tę kontrolę, zanim wysyłka zostanie faktycznie oferowana na rynku UE. To nie jest kwestia wysłania maila do producenta i czekania — chodzi o kontrolę, którą firma może wykazać, że sama przeprowadziła. W praktyce dla odzieży i tekstyliów oznacza to: sprawdzenie, czy istnieje paszport produktu, czy paszport jest dołączony do właściwego produktu i czy dane w nim zawarte odpowiadają temu, co jest faktycznie importowane.

Sprawdzenie, czy paszport produktu jest obecny i dostępny

Oczekuje się, że importer sprawdzi, czy paszport istnieje i jest dostępny za pośrednictwem nośnika danych (zwykle kodu QR) na produkcie lub opakowaniu. Jeśli importer pracuje z wieloma producentami — na przykład kurtka producenta A z podszewką produkowaną w innym miejscu — warto wiedzieć, kto dostarcza, którą część danych; zob. mój wyrób jest wytwarzany u kilku producentów, kto dostarcza które dane. Zapobiega to sytuacji, w której paszport istnieje, ale nie jest kompletny dla produktu takiego, jaki jest faktycznie sprzedawany.

Podanie nazwy importera i danych kontaktowych

Artykuł 29 wymaga od importerów podania ich nazwy, zarejestrowanej nazwy handlowej lub znaku towarowego i danych kontaktowych na produkcie, opakowaniu lub dokumentacji dołączonej. Dla importera, który sam nie jest producentem, jest to konkretna, jednorazowa czynność na linię produktów — ale czynność, którą łatwo zapomnieć, gdy opakowanie zostało już ustalone przez producenta.

Podjęcie działań korygujących w przypadku niezgodności

Gdy importer ma powody, aby sądzić, że produkt nie spełnia wymagań, oczekuje się od niego, że nie będzie wprowadzać go do obrotu, dopóki nie zostanie osiągnięta zgodność — i że poinformuje producenta i organy nadzoru rynku, gdy produkt został już wprowadzony do obrotu. Wymaga to ustalonego procesu: kto ocenia sygnał i co dzieje się z wysyłką, która już jest w drodze lub już leży w magazynie.

Prowadzenie dokumentacji i wykazanie jej władzom

Artykuł 29 wymaga, aby importer przechowywał kopię paszportu produktu (lub informacje, które powinny się w nim znaleźć) i na żądanie może pokazać inspektorom, nawet jeśli producent ma siedzibę poza UE i nie jest bezpośrednio odpowiedzialny wobec inspektora.

Uwzględnienie kontroli celnych

Artykuł 15 ESPR łączy paszport produktu z procedurą celną: gdy produkty są wprowadzane do wolnego obrotu, obecność paszportu może być częścią tego, co jest kontrolowane. Dla importera oznacza to, że brakujący lub niedziałający paszport nie jest tylko problemem rynkowym, ale potencjalnie również problemem na granicy, jeszcze zanim produkt dotrze do magazynu importera.

Gdzie coś idzie nie tak w praktyce

Kilka sytuacji pojawia się regularnie wśród firm importujących spoza UE:

  • Producent dostarcza ogólny paszport produktu dla kolekcji, ale importer sprzedaje wariant (inny numer koloru, inny skład włóken), dla którego dane nie zgadzają się dokładnie.
  • Kod QR na etykiecie odsyła do strony, która już nie istnieje lub nie jest dostępna w języku polskim, a importer odkrywa to dopiero po reklamacjach od sieci sklepów.
  • Wysyłka jest opóźniana na granicy celnej, ponieważ nikt w firmie nie potrafił wyjaśnić, do czego paszport się odnosi lub kto zestawił dane.
  • Importer zakłada, że producent "sam to załatwi", bez formalnego potwierdzenia — i odkrywa podczas kontroli, że nic nie zostało dostarczone. Zob. również Mój dostawca nie dostarcza danych — co mogę zrobić?
  • W przypadku odzieży częściowo konfektowanej za granicą zakłada się, że kraj konfektury nie ma znaczenia dla paszportu, tymczasem może to być dana, o którą się pyta — zob. Czy muszę umieścić kraj produkcji w paszporcie produktu?

Co można udokumentować

Dla importera pracującego z zagranicznymi producentami praktyczne jest wcześniejsze ustalenie wielu spraw na piśmie zamiast polegać na tym, że będzie dobrze przy dostawie:

To nie jest porady prawne. Ta strona zawiera ogólne informacje na temat przepisów, których dotyczy ta platforma. Nie znamy Twojej sytuacji. W przypadku wątpliwości dotyczących Twojego konkretnego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane za pomocą sztucznej inteligencji na podstawie powyższych źródeł, sprawdzone przez człowieka w dniu 2026-08-22. Coś nie gra? Daj nam znać — poprawki są priorytetem.