Πρέπει να βάλω τη χώρα κατασκευής στο διαβατήριο προϊόντος;

Τι πρέπει να κάνετε συγκεκριμένα

Τι αναμένεται από εσάς

Εάν το country of manufacture θα πρέπει αργότερα να παρέχεται ως ξεχωριστό δεδομένο στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος, δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί. Το ίδιο το ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) αναφέρει στο άρθρο 10 ποιοι τύποι πληροφοριών μπορεί να περιέχει ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος, αλλά τα ακριβή δεδομένα πεδία για την ενδυμασία και το ύφασμα θα προσδιοριστούν μόνο στη συνεπόμενη πράξη που θα πρέπει ακόμη να δημοσιευθεί για αυτήν την ομάδα προϊόντων. Όσο αυτή δεν υπάρχει, κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να πει εδώ αν το "country of manufacture" θα γίνει υποχρεωτικό πεδίο, προαιρετικό πεδίο ή καθόλου δεν θα επανέλθει. Το ένα που μπορεί να περιγραφεί είναι: τι αναμένεται πρακτικά από μια επιχείρηση στο μεταξύ, και γιατί αυτό το δεδομένο είναι καν στο ραντάρ.

Διατήρηση της ορατότητας του σημείου όπου σε ολόκληρη την αλυσίδα εφαρμόζεται ράψιμο, κοπή και φινίρισμα

Το άρθρο 38 του ESPR δεσμεύει τους φορείς της αλυσίδας εφοδιασμού να παρέχουν σχετικές πληροφορίες σε αυτόν που συντάσσει το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος. Για μια επιχείρηση με 10 έως 100 υπαλλήλους, αυτό στην πράξη σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος που γνωρίζει πού πραγματικά γίνεται η ενδυμασία — όχι μόνο από ποιον κατασκευαστή αγοράστηκε, αλλά σε ποια χώρα κατασκευάστηκε φυσικά το ένδυμα. Στο private label και τα μικρότερα brand, αυτό δεν είναι πάντα αυτονόητο: η προμήθεια γίνεται μέσω ενός ενδιάμεσου, και το country στο τιμολόγιο δεν είναι κατ' ανάγκη το country of manufacture. Όποιος φέρει δομή εδώ τώρα, δεν χρειάζεται να το κάνει αργότερα υπό χρονική πίεση.

Διάκριση μεταξύ country of origin και country of manufacture

Μια συχνή υπόθεση είναι ότι το "country of origin" (όπως χρησιμοποιείται για τελωνειακούς σκοπούς ή επισήμανση) είναι το ίδιο με το country όπου έγινε ενδυμασία το ένδυμα. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως αληθές: ένα ύφασμα μπορεί να έχει υφανθεί σε μια χώρα, βαφτεί σε μια δεύτερη και ραφτεί σε μια τρίτη. Ποιο από τα βήματα αυτά θα είναι τελικά αποφασιστικό για ένα πιθανό πεδίο διαβατηρίου, εξαρτάται από τη συνεπόμενη πράξη. Μέχρι τότε, είναι σκόπιμο να καταχωρήσετε αυτά τα δεδομένα χωριστά αντί να τα αντιμετωπίσετε ως ένα "country" πεδίο, ώστε αργότερα να μη χρειάζεται αναγραφή για να αποσαφηνιστεί ποιο country αντιστοιχεί σε ποιο βήμα.

Ιχνηλασιμότητα σε επίπεδο προμηθευτή

Το άρθρο 38 αναφέρεται στη διάθεση πληροφοριών από φορείς της αλυσίδας εφοδιασμού. Για μια επιχείρηση που συνεργάζεται με πολλούς confection ateliers — μερικές φορές ανά συλλογή, μερικές φορές ανά παραγγελία ποικίλουν — αυτό σημαίνει ότι το ερώτημα "πού έγινε αυτό" ανά product, και όχι ανά brand ή συλλογή, πρέπει να είναι απαντήσιμο. Για επιχειρήσεις που συνεργάζονται με πολλούς κατασκευαστές για ένα product, αυτό είναι ένα επιπλέον σημείο προσοχής; το ενδύμα μου κατασκευάζεται σε πολλά εργοστάσια, ποιος προμηθευτής παρέχει ποια δεδομένα εισέρχεται πιο βαθιά στο πώς αυτή η κατανομή μπορεί να τεθεί στην πράξη.

Όπου τα πράγματα πάνε στραβά στην πράξη

Το country στο τιμολόγιο λαμβάνεται ως country of manufacture. Κατά την εισαγωγή από έξω της ΕΕ, τα έγγραφα συχνά αναφέρουν το country αποστολής ή το country του εξαγωγέα, όχι απαραιτήτως το country όπου κατασκευάστηκε ο ρουχισμός. Όποιος εξισώνει αυτά τα δύο χωρίς έλεγχο, διατρέχει τον κίνδυνο να καταχωρήσει ένα δεδομένο που δεν είναι σωστό.

Σε περιπτώσεις ποικίλων τοποθεσιών παραγωγής, καταγράφεται μόνο ένα country. Ορισμένα brand διατάσσουν τον ίδιο στυλ σε διαφορετικές περιόδους σε διαφορετικά atelier, ανάλογα με τη δυναμικότητα. Εάν το country of manufacture καταγράφεται μόνο στην πρώτη παραγγελία και δεν επανελέγχεται σε μια επόμενη παραγγελία, η καταχώρηση δεν συμβαδίζει πλέον με την πραγματική παραγωγή.

Ένας ενδιάμεσος χρησιμοποιείται ως πηγή πληροφοριών ενώ δεν το γνωρίζει ο ίδιος. Κατά την αγορά μέσω ενός agent ή trading company, δεν είναι αυτονόητο ότι αυτό το party γνωρίζει ακριβώς σε ποιο εργοστάσιο, ας μην πούμε σε ποια χώρα, έγινε ενδυμασία το ένδυμα. Ερώτηση προς το ενδιάμεσο party αποφέρει τότε μια υπόθεση, όχι ένα γεγονός.

Το country of manufacture και το country of origin χρησιμοποιούνται ως συνώνυμα στα εσωτερικά συστήματα. Εάν το σύστημα ERP ή PLM γνωρίζει μόνο ένα «πεδίο χώρας», το πεδίο αυτό συμπληρώνεται μερικές φορές για τελωνειακούς σκοπούς και στη συνέχεια χρησιμοποιείται αβέβαια για άλλους σκοπούς. Μόλις απαιτηθούν δύο διαφορετικές έννοιες, εδώ δημιουργείται θόρυβος.

Υποτίθεται ότι αυτό το δεδομένο θα γίνει σίγουρα υποχρεωτικό, και υπάρχει προσδοκία για μια μορφή που δεν υπάρχει ακόμη. Η δαπάνη χρόνου σε ένα σταθερό πρότυπο πριν υπάρξει η εξουσιοδοτημένη πράξη είναι να ζητάς διπλή εργασία. Δείτε επίσης τι είναι μια εξουσιοδοτημένη πράξη και γιατί καθορίζει τι πρέπει να κάνω.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

• Ανά τόπο παραγωγής: η χώρα όπου πραγματοποιείται η κατασκευή (το ράψιμο και η φινίρισμα), χωριστά από τη χώρα προέλευσης για τελωνειακούς ή σήμανσης σκοπούς.
• Μια επισκόπηση της κατασκευάστριας ή του εργαστηρίου που ήταν εμπλεκόμενο σε κάθε παραγγελία ή συλλογή, ώστε η χώρα κατασκευής να είναι ανιχνεύσιμη σε επίπεδο προϊόντος και όχι μόνο σε επίπεδο μάρκας.
• Συμφωνίες με τους προμηθευτές σχετικά με τη διαβίβαση αυτών των πληροφοριών, καθορισμένες στο συμβόλαιο προμήθειας· δείτε πώς τεκμηριώνω τη παράδοση δεδομένων διαβατηρίου στο συμβόλαιό μου για αγορές για μια προσέγγιση για αυτό.
• Ένα σταθερό ερώτημα στη λίστα ερωτημάτων προς τους προμηθευτές σχετικά με τη χώρα κατασκευής, παράλληλα με τα άλλα δεδομένα που ζητούνται ήδη; ποια δεδομένα πρέπει να αιτηθώ από τον προμηθευτή μου ρούχων και υφάσματος παρέχει μια επισκόπηση εδώ.
• Ένα στάδιο ελέγχου για την ορθότητα του αναφερόμενου κράτους, ιδιαίτερα κατά την εισαγωγή από έξω της ΕΕ, όπου η τεκμηρίωση δεν αντανακλά πάντα ακριβώς τη χώρα κατασκευής· δείτε πώς ελέγχω αν τα δεδομένα του προμηθευτή μου είναι σωστά και, ειδικά για την εισαγωγή, τι σημαίνει το διαβατήριο προϊόντος εάν εισάγω ενδύματα και κείμενα από έξω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
• Ένας φάκελος ανά ομάδα προϊόντων ή συλλογή στον οποίο η χώρα κατασκευής, η χώρα προέλευσης και τα υποκείμενα αποδεικτικά στοιχεία (τιμολόγια, πιστοποιητικά προέλευσης, εκθέσεις ελέγχου) είναι ξεχωριστά ανιχνεύσιμα, ώστε ένα μεταγενέστερο πεδίο διαβατηρίου να μπορεί να συμπληρωθεί με ελάχιστη επεξεργασία.