Hoe komt de QR-code voor het productpaspoort op mijn kleding en textiel?

De QR-code komt fysiek op het kledingstuk, het etiket of de verpakking

De QR-code voor het digitale productpaspoort wordt niet alleen online gezet, maar moet ook fysiek aan het product zelf te koppelen zijn. Volgens artikel 11 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) is de gegevensdrager — in de praktijk meestal een QR-code — aangebracht op het product zelf, op de verpakking, of op documentatie die bij het product hoort. De drager is gekoppeld aan een unieke productidentificatie en verwijst naar de plek waar het paspoort online staat. Een klant, controleur of volgend bedrijf in de keten scant de code met een gewoon toestel en komt zo bij de gegevens die de fabrikant of importeur heeft aangeleverd. De code hoeft geen speciale app te vereisen: die eis van toegankelijkheid staat centraal in de manier waarop de drager moet werken.

Wat artikel 11 wel en niet vastlegt

Artikel 11 beschrijft het algemene kader voor de technische werking van het paspoort: waar de drager ongeveer aangebracht mag worden, dat hij duurzaam en leesbaar moet blijven, en dat hij gekoppeld is aan een unieke identificatie. Dit artikel geldt in beginsel voor alle productgroepen waarvoor de ESPR van toepassing wordt, dus niet exclusief voor kleding en textiel. Wat het artikel niet doet, is de exacte plek op een kledingstuk voorschrijven — bijvoorbeeld of dat het halsetiket, een hangtag of de verpakking is. Die precisering komt per productgroep in een aparte gedelegeerde handeling. Voor kleding en textiel is die handeling er nog niet. Artikel 16 gaat specifiek over het etiket waarop de gegevensdrager kan staan, en artikel 17 verbiedt etiketten, tekens of opschriften die kunnen worden verward met de verplichte gegevensdrager of die een verkeerd beeld geven van het bestaan van een paspoort. Dat laatste is relevant voor wie nu al eigen QR-codes of duurzaamheidslabels gebruikt: die mogen niet zo ogen dat ze voor het officiële paspoort worden aangezien zonder dat te zijn.

Nog geen vaste datum, wel een verwacht tijdpad

Er is nog geen vastgestelde ingangsdatum voor de verplichting van een digitaal productpaspoort met QR-code op kleding en textiel. Volgens het werkplan van de Europese Commissie voor de ESPR (2025-2030) wordt de gedelegeerde handeling voor textiel verwacht in 2027, met kleding die voor tachtig procent of meer uit textielvezels bestaat als eerste categorie. Zodra die handeling is gepubliceerd, staat hier de concrete datum. Tot die tijd gelden voor kleding en textiel geen verplichte QR-code-eisen vanuit de ESPR; wat al wel vaststaat, is het algemene kader uit artikel 11, 16 en 17, dat de basis vormt waarop de textielspecifieke regels straks worden gebouwd.

Hoe dit in de praktijk wordt aangepakt

De eerste stap is het op orde brengen van de eigen productdata: materiaalsamenstelling, herkomst, reparatie- en recyclinginformatie en andere gegevens die straks in het paspoort moeten staan, ongeacht de exacte vorm van de QR-code. De tweede stap is het volgen van de gedelegeerde handeling voor textiel zodra die verschijnt, omdat daarin staat waar de gegevensdrager precies op het kledingstuk of de verpakking moet komen en aan welke technische eisen hij moet voldoen. De derde stap is het kiezen van een manier om die drager te laten genereren en hosten — dat kan intern, of via een platform dat het paspoort samenstelt uit de aangeleverde gegevens, tien jaar host en de QR-code aanlevert. De vierde stap is het controleren of bestaande labels, keurmerken of eigen QR-codes op het kledingstuk niet kunnen worden verward met de toekomstige verplichte drager, met het oog op artikel 17. Wie dit in deze volgorde oppakt, hoeft bij publicatie van de gedelegeerde handeling alleen de technische aansluiting nog te regelen, in plaats van vanaf nul te beginnen.

Waar dit uit volgt: artikel 11, 16 en 17 van de ESPR

De fysieke aanwezigheid van de gegevensdrager op het product, de verpakking of bijbehorende documentatie, de koppeling aan een unieke identificatie en de eis van toegankelijkheid zonder speciale software volgen uit artikel 11 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781). Artikel 16 regelt het etiket waarop de drager kan worden aangebracht, en artikel 17 verbiedt na te bootsen of misleidende etiketten die met de verplichte gegevensdrager kunnen worden verward. De productgroep-specifieke invulling voor kleding en textiel — de precieze plek, het formaat en de aanvullende eisen — volgt uit een gedelegeerde handeling die nog niet is vastgesteld.

Wat te doen

Wie nu al kleding of textiel op de markt brengt, kan het beste starten met het verzamelen en structureren van de productgegevens die straks in het paspoort moeten staan, en de publicatie van de gedelegeerde handeling voor textiel in de gaten houden via de officiële EUR-Lex-pagina van de ESPR. Zodra die handeling er is, verschijnt hier de concrete datum en de technische invulling voor de QR-code op kleding en textiel.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

De datadrager komt fysiek op het product of de verpakking

Artikel 11 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) schrijft voor dat het digitale productpaspoort wordt ontsloten via een datadrager — in de praktijk een QR-code — die op het product zelf, op de verpakking of op een bijgevoegd document wordt aangebracht. Voor kleding en textiel ligt een gedrukt of geweven label met QR-code het meest voor de hand, vergelijkbaar met het bestaande wasvoorschriftenlabel. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit een aanpassing in het productieproces: de labelleverancier of confectienaaier moet de code meekrijgen vóórdat het kledingstuk de fabriek verlaat. Dat vraagt om afstemming met de fabrikant of, bij private label, met de confectiepartner die de labels aanbrengt.

De code moet leiden naar een werkend paspoort, per uniek product

De QR-code is geen decoratie — hij moet daadwerkelijk doorverwijzen naar het productpaspoort dat bij dat specifieke product hoort. Dat vooronderstelt dat elk product (of elke productvariant) al een eigen identificatiecode heeft; hoe dat precies wordt opgezet, staat beschreven op de pagina over hoe elk product een unieke identificatiecode krijgt. Voor een merk met meerdere maten en kleuren per model is dit meer dan een technisch detail: het bepaalt of er één QR-code per model komt of één per variant, iets wat nader uitgewerkt is op de pagina over of elke maat en kleur een eigen productpaspoort krijgt.

De datadrager moet duurzaam leesbaar blijven

Artikel 11 vraagt dat de datadrager en de daarin opgenomen informatie beschikbaar blijven gedurende de periode dat dit relevant is voor het product. Voor textiel betekent dit dat een gedrukt label niet mag vervagen, loslaten of onleesbaar worden door wassen en dragen. Bedrijven die met textielleveranciers werken, doen er praktisch aan om bij de labelkeuze rekening te houden met wasbestendigheid en slijtvastheid — dit raakt aan hoe lang een paspoort beschikbaar moet blijven, een vraag die apart wordt behandeld op de pagina over hoe lang een productpaspoort beschikbaar moet blijven.

Het etiket en de QR-code mogen niet misleiden

Artikel 16 en artikel 17 van de ESPR gaan over etiketten in bredere zin en over het verbod op nagebootste of misleidende etiketten. Voor een kledingmerk betekent dit dat de QR-code voor het productpaspoort niet verward mag worden met andere codes op het product — bijvoorbeeld een marketingcode, een kortingsactie of een eigen kwaliteitskeurmerk. Waar meerdere QR-codes op één kledingstuk voorkomen, is onderscheid tussen deze codes praktisch relevant, zeker bij producten die naast het textielpaspoort ook onder een andere regeling vallen; dat raakt het onderwerp van hoe meerdere productpaspoorten voor één product samenwerken.

De onderliggende structuur volgt vaak een standaard

Artikel 11 laat ruimte voor technische standaarden waarmee de datadrager wordt vormgegeven. In de praktijk wordt voor productidentificatie en QR-codes vaak gekeken naar bestaande GS1-standaarden, die ook in andere sectoren worden gebruikt voor traceerbaarheid. Wat dit voor het productpaspoort betekent en of het verplicht is, staat uitgewerkt op de pagina over wat GS1 Digital Link is en of dat nodig is voor het productpaspoort.

Waar het misgaat in de praktijk

De QR-code wordt los van het productieproces besteld. Een merk laat de labels drukken bij een gespecialiseerde leverancier, maar de koppeling tussen QR-code en productdata wordt pas ná productie gemaakt. Het gevolg: dozen met kleding waarvan niemand meer precies weet welke code bij welke variant hoort.

Eén QR-code voor een hele collectie. Om kosten te besparen wordt één generieke code op alle shirts van een lijn gezet, zonder onderscheid tussen maten of kleuren. Zodra het paspoort per variant andere gegevens moet tonen (bijvoorbeeld een ander vezelpercentage per kleurstelling), werkt dit niet meer.

Het label vervaagt of gaat kapot bij het wassen. Bij goedkoop bedrukte labels raakt de QR-code na een paar wasbeurten onleesbaar. Dit is met name een risico bij directe bedrukking op stof in plaats van een apart geweven of gelamineerd label.

Verwarring tussen marketing-QR en paspoort-QR. Sommige merken plaatsen op hetzelfde label een QR-code naar een webshoppagina of loyaliteitsprogramma, naast de code voor het productpaspoort. Zonder duidelijk onderscheid weet de consument — en de toezichthouder — niet welke code welke functie heeft.

Geen plan voor wat er gebeurt bij een importeur- of merkwissel. Kleding wordt soms via meerdere schakels doorverkocht of onder een ander label opnieuw op de markt gebracht. Als de QR-code dan nog naar het paspoort van de oorspronkelheidshouder verwijst, ontstaat onduidelijkheid over wie verantwoordelijk is — een situatie die raakt aan de vraag wat er met het paspoort gebeurt als een bedrijf stopt of van eigenaar wisselt, uitgewerkt op de pagina over wat er met het productpaspoort gebeurt als een bedrijf stopt.

Wat u kunt vastleggen

Een overzicht van welke leverancier of confectiepartner verantwoordelijk is voor het aanbrengen van het label met QR-code, per productlijn of collectie.
De technische specificatie van het label: materiaal, bedrukkingswijze en wasbestendigheid, afgestemd met de labelleverancier.
De koppeling tussen unieke productidentificatiecode en QR-code, vastgelegd per model, maat en kleur.
Een testprocedure waarmee vóór verzending wordt gecontroleerd of de QR-code daadwerkelijk naar het juiste, actuele paspoort leidt.
Afspraken met importeurs of doorverkopende partijen over wie de QR-code en het onderliggende paspoort beheert wanneer een product van eigenaar wisselt.
Een intern protocol voor het geval een fout in een gepubliceerd paspoort wordt ontdekt nadat de QR-code al op het product staat; hoe dat proces eruitziet, staat beschreven op de pagina over het aanpassen van een gepubliceerd productpaspoort.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.