Czy muszę ujawniać publicznie wrażliwe dla biznesu dane dotyczące mojej odzieży i tekstyliów?

Co konkretnie należy zrobić

Co się od pana/pani oczekuje

Cyfrowy paszport produktu udostępnia informacje o odzieży i tekstyliach stronom spoza własnego przedsiębiorstwa: konsumentom, organom nadzoru, recyklerom, uczestnikom rynku dalej w łańcuchu. To od razu rodzi u wielu przedsiębiorstw pytanie, co to oznacza dla danych, które wolą nie udostępniać, takich jak nazwy dostawców, receptury zabiegów czy ceny zakupu. ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) nie reguluje tego prostą regułą tak-lub-nie, ale rozróżnieniem między danymi, które obowiązkowo trafiają do paszportu, a tym, kto je może przeglądać.

Tylko przepisane dane trafiają do paszportu

Artykuł 10 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) opisuje, jakie kategorie informacji musi zawierać cyfrowy paszport produktu. Jest to ograniczony zbiór, skupiający się na kwestiach takich jak skład, pochodzenie materiałów i informacje o użytkowaniu — a nie otwarte zaproszenie do udostępniania wszystkiego, co przedsiębiorstwo wie o produkcie. Dla przedsiębiorstwa zatrudniającego od 10 do 100 pracowników oznacza to w praktyce, że paszport jest wyborem, a nie pełnym eksportem dokumentacji. Które dokładnie pola będą obowiązkowe dla odzieży i tekstyliów, opisano na stronie dotyczącej jakie dane zawiera paszport produktu odzieży i tekstyliów. Osoba sporządzająca paszport określa zatem wcześniej, które dane rzeczywiście i które nie mieszczą się w obowiązkowych kategoriach — i to rozróżnienie jest punktem wyjścia każdej dyskusji na temat informacji wrażliwych dla konkurencji.

Nie każdy użytkownik paszportu widzi te same dane

Druga warstwa to pytanie, kto widzi które dane. Paszport nie jest z definicji jednym, publicznie dostępnym plikiem ze wszystkimi informacjami dla wszystkich. Rozróżnia się między danymi widocznymi dla konsumentów a danymi dostępnymi tylko dla organów nadzoru, uczestników rynku w łańcuchu dostaw lub innych wyznaczonych stron. Dla przedsiębiorstwa martwącego się o szczegóły wrażliwe dla konkurencji to rozróżnienie jest często bardziej istotne niż pytanie, czy coś "jest w paszporcie". Prawa dostępu i powiązany z tym podział ról są opracowane na stronie dotyczącej kto może przeglądać dane z paszportu produktu. W praktyce oznacza to, że przedsiębiorstwo przy organizowaniu paszportu musi również zastanowić się, jaka warstwa dostępu odpowiada którym danym, zamiast wyrzucać wszystko do jednego worka.

Uczestnicy łańcucha dostarczają dane, nieobowiązkowo

Artykuł 38 ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) opisuje, czego oczekuje się od uczestników łańcucha dostaw w kwestii dostarczania informacji do paszportu. Dla marek i importerów współpracujących z wieloma dostawcami oznacza to, że ustalenia dotyczące tego, co i w jakiej formie jest przekazywane, nie są tylko sprawą wewnętrzną, ale wiążą się z ramami prawnymi, w których partnerzy łańcucha mogą wzajemnie dostarczać dane. Przedsiębiorstwo tej wielkości zwykle nie ma możliwości prowadzenia unikalnego procesu dla każdego dostawcy; bardziej praktyczne jest wówczas przyjęcie jednego ustalonego formatu na to, co jest żądane i co jest zwracane.

Gdzie coś idzie nie tak w praktyce

Wiele sytuacji regularnie powtarza się u przedsiębiorstw organizujących paszport po raz pierwszy.

Po pierwsze: dane dostawcy są bez zastanowienia wpisywane w pola tekstu wolnego, podczas gdy te pola mogą być widoczne dla szerszej grupy, niż sądzono. Bez jasnego rozróżnienia między tym, co obowiązkowe i co opcjonalne, informacje się ulatniają, które nie powinny.

Po drugie: przedsiębiorstwo zakłada, że "paszport cyfrowy" oznacza "publicznie dostępny dla wszystkich" i z tego powodu z ostrożności wstrzymuje się od wypełniania pól, które są obowiązkowe. To prowadzi do niekompletnego paszportu, a nie do mniejszego ryzyka.

Po trzecie: receptura chemicznych zabiegów jest dosłownie przejmowana z wewnętrznych dokumentów jakości, w tym nazwa dostawcy i stężenia, podczas gdy wystarczy zgłosić, jaki zabieg został zastosowany. Więcej informacji na ten temat można znaleźć na stronie dotyczącej jakie obróbki chemiczne muszą być zgłaszane.

Po czwarte: we współpracy z partnerem private label nie jest ustalone, kto jest odpowiedzialny za jaką część danych, w wyniku czego wrażliwe dla biznesu informacje jednej strony mogą przypadkowo znaleźć się w paszporcie drugiej strony.

Po piąte: dane o materiale poddanym recyklingowi są udostępniane wraz z nazwą partnera recyklingu i ścieżką zakupów, podczas gdy udział włókna poddanego recyklingowi jako taki jest wystarczającym danymi. Więcej na ten temat znajduje się na stronie dotyczącej wykazywania udziału włókna poddanego recyklingowi.

Co można udokumentować

• Przegląd danych, które są obowiązkowe w paszporcie i które znajdują się poza tym, aby nie udostępniać więcej niż to konieczne.
• Ustalenia z dostawcami dotyczące danych, które dostarczają dla paszportu i w jakiej formie, w tym tego, kto ponosi jaką część odpowiedzialności.
• Wewnętrzne przypisanie poziomów dostępu: które dane są widoczne dla konsumentów, które dane są dostępne tylko dla organów nadzoru lub partnerów łańcucha dostaw.
• Stały format dostarczania informacji technicznych (na przykład dotyczących składu włóknistego lub obróbki), aby dostawcy nie decydowali sami o tym, które szczegóły zostaną wysłane.
• Odsyłacz do własnej dokumentacji dotyczącej pochodzenia materiału i składu, oddzielony od tego, co ostatecznie zostanie opublikowane w paszporcie — na przykład można go uporządkować zgodnie z podejściem na stronie dotyczącej ustanawiania składu włóknistego.