Hoe leg ik de vezelsamenstelling vast in het productpaspoort?

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

De vezelsamenstelling correct en volledig opnemen

Het digitaal productpaspoort bevat productinformatie die volgt uit de productspecifieke eisen, en voor kleding en textiel hoort de vezelsamenstelling daar naar verwachting bij. Artikel 10 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) beschrijft dat het paspoort de informatie moet bevatten die voor het betreffende productgroep is vastgesteld. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit praktisch dat de samenstelling die nu al op het naaietiket staat, ook digitaal en gestructureerd beschikbaar moet zijn — niet als vrije tekst, maar als data die uitleesbaar is voor systemen die het paspoort tonen. Welke velden en indeling daarbij precies horen, hangt af van de uitvoeringsregels die nog gepubliceerd moeten worden; een overzicht van de gegevenscategorieën die momenteel worden verwacht staat in welke gegevens komen er in het productpaspoort van kleding en textiel.

De samenstelling onderbouwen met een meetmethode

Een percentage vezel noemen is één stap; kunnen aantonen hoe dat percentage is vastgesteld is een andere. Artikel 39 van de ESPR beschrijft dat waarden in het paspoort gebaseerd moeten zijn op vastgestelde test-, meet- of berekeningsmethoden. Voor een bedrijf dat werkt met leveranciers in meerdere landen betekent dit dat een leverancierscertificaat of eigen testrapport op de achtergrond aanwezig moet zijn, ook als alleen het eindpercentage in het paspoort verschijnt. Welke methode voor welk soort claim wordt verwacht — laboratoriumtest, berekening op basis van inkoopgegevens, of iets anders — is onderwerp dat verder wordt uitgewerkt op volgens welke methode moet ik de waarden voor het paspoort meten.

Onderscheid maken tussen nieuwe en gerecycleerde vezel

Waar een product deels uit gerecycleerd materiaal bestaat, ligt er een extra laag onder de simpele vermelding "polyester" of "katoen". Een bedrijf dat gerecycleerd polyester inkoopt, krijgt daarmee ook de vraag hoe dat aandeel is vastgesteld en op basis van welk bewijs. Dat onderscheid raakt zowel de samenstelling zelf als de onderbouwing ervan, en is uitgewerkt in hoe toon ik het aandeel gerecycleerde vezel aan.

De gegevens actueel houden bij samenstellingswijzigingen

Vezelsamenstelling verandert soms tussen productieseries — een leverancier wijzigt een garenmix, of een collectie krijgt een nieuwe versie met een ander aandeel gerecycleerd materiaal. Voor bedrijven die met kleine batches en frequente herbestellingen werken, is dit een van de plekken waar het paspoort niet "eenmalig invullen en klaar" is. Hoe vaak een update nodig is en wat daarbij als wijziging telt, staat beschreven op hoe vaak moet ik de gegevens in het productpaspoort bijwerken.

Waar het misgaat in de praktijk

Een veelvoorkomende situatie is dat het percentage op het naaietiket en het percentage dat de leverancier intern documenteert, niet exact overeenkomen — bijvoorbeeld door afronding of door een gemengde batch die als één artikelnummer wordt verkocht. Zolang dit alleen op het etiket staat, valt het zelden op; in een digitaal paspoort dat gekoppeld is aan een artikelnummer wordt zo'n verschil zichtbaarder.

Een tweede situatie: een merk neemt de samenstelling over die de fabriek doorgeeft, zonder dat er een testrapport of certificaat achter zit. Dat werkt totdat er een vraag komt over de onderbouwing — dan is er niets om naar te verwijzen.

Een derde situatie ontstaat bij mengproducten met kleine bijmengingen, zoals een hoofdstof van katoen met een klein percentage elastaan. Deze bijmenging wordt in de praktijk soms weggelaten uit het paspoort omdat die "toch niet belangrijk" wordt gevonden, terwijl de samenstelling in het paspoort juist volledig zou moeten zijn.

Een vierde situatie speelt bij gerecycleerd materiaal: een leverancier claimt een percentage gerecycleerd polyester, maar het bewijs daarvoor (bijvoorbeeld een chain-of-custody certificaat) dekt een andere partij of periode dan de partij die daadwerkelijk is ingekocht. Dat verschil komt vaak pas aan het licht als iemand het certificaat naast de inkooporder legt.

Een vijfde, en subtiele, situatie: de samenstelling wordt correct vastgelegd op het moment van invoer, maar niet bijgewerkt wanneer een leverancier later de garenmix aanpast voor een volgende productieronde onder hetzelfde artikelnummer. Het paspoort blijft dan de oude samenstelling tonen.

Wat u kunt vastleggen

• Het leverancierscertificaat of testrapport waarop het gemelde percentage per vezelsoort is gebaseerd, per artikelnummer of per productiebatch.
• Een intern overzicht (sjabloon beschikbaar) waarin per collectie wordt bijgehouden welke samenstelling bij welke productieronde hoort, zodat wijzigingen niet ongemerkt blijven.
• Correspondentie met de leverancier over de gebruikte meetmethode, zodat bij een latere vraag duidelijk is of het om een laboratoriumtest, een berekening of een verklaring van de garenleverancier gaat.
• Bij gerecycleerd materiaal: het chain-of-custody certificaat of een gelijkwaardig bewijsstuk, gekoppeld aan de specifieke partij die is ingekocht, niet alleen aan de leverancier in algemene zin.
• Een vast moment in het inkoopproces waarop wordt gecontroleerd of de samenstelling op het naaietiket overeenkomt met de samenstelling die in het paspoort staat, om afwijkingen tussen etiket en digitale data te voorkomen — dit raakt ook de vraag hoe het wasetiket zich verhoudt tot het paspoort, zoals beschreven op hoe verhoudt het wasetiket zich tot het productpaspoort.
• Een verantwoordelijke binnen het bedrijf (inkoop, kwaliteit, of duurzaamheid) die wordt aangewezen als eigenaar van de vezelsamenstelling-data, zodat wijzigingen door een leverancier altijd bij één persoon binnenkomen in plaats van te verdwijnen tussen afdelingen.