Moet ik de microvezelafgifte van mijn textiel vastleggen?

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Ecologisch-ontwerpvereisten kunnen ook op microvezelafgifte zien

De ESPR werkt met gedelegeerde handelingen per productgroep: de verordening zelf (artikelen 5 tot en met 7 van Verordening (EU) 2024/1781) geeft het kader voor prestatie- en informatievereisten, en de invulling voor kleding en textiel volgt in een apart besluit. Microvezelafgifte — het loslaten van kleine vezeldeeltjes tijdens wassen en dragen — is een van de onderwerpen die binnen dat kader passen, omdat het rechtstreeks raakt aan de milieu-impact van een textielproduct gedurende de gebruiksfase. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit vooral: alert blijven op wat de productgroepspecifieke handeling voor kleding uiteindelijk regelt, en niet vooruitlopen op een verplichting die er nog niet is. Op dit moment staat niet vast of, en in welke vorm, microvezelafgifte een verplicht informatie- of prestatie-element in het paspoort wordt.

Als er een vereiste komt, hoort daar een meetmethode bij

Artikel 39 van de ESPR bepaalt dat vereisten worden onderbouwd met betrouwbare, nauwkeurige en reproduceerbare test-, meet- of berekeningsmethoden. Dat geldt evengoed voor microvezelafgifte als voor bijvoorbeeld vezelsamenstelling: een bedrijf kan niet zelf bepalen hoe de afgifte wordt vastgesteld, maar volgt de methode die in de toepasselijke handeling of onderliggende norm wordt aangewezen. Praktisch betekent dit dat een kledingmerk of importeur er verstandig aan doet om te volgen via welke laboratoriummethode gemeten wordt zodra die bekend is, in plaats van nu al een eigen testprotocol op te zetten. Meer over hoe dat voor waarden in het paspoort in het algemeen werkt, staat op de pagina over de methode waarmee waarden voor het paspoort worden gemeten.

Vastleggen is voorlopig vooral een kwestie van herkomst en proces bewaren

Zolang er geen vastgestelde verplichting is om microvezelafgifte te meten of te rapporteren, is er ook geen wettelijke plicht om hierover gegevens in het paspoort op te nemen. Wat wel praktisch is: als een fabrikant of stoffenleverancier al gegevens levert over vezelsamenstelling, afwerking of coatings, is het zinvol om te weten waar die gegevens vandaan komen en hoe ze zijn vastgesteld. Dat sluit aan bij wat sowieso al relevant is voor het paspoort, zoals beschreven op de pagina over hoe de vezelsamenstelling wordt vastgelegd. Een bedrijf dat deze basis op orde heeft, staat er beter voor zodra microvezelafgifte wél een concreet vereiste wordt.

Waar het misgaat in de praktijk

Vooruitlopen op een norm die er nog niet is. Sommige bedrijven laten nu al testrapporten over microvezelafgifte opstellen volgens een methode die zij zelf kiezen, in de veronderstelling dat dit later automatisch geldig blijft. Als de uiteindelijke gedelegeerde handeling een andere methode aanwijst, is dat testrapport niet meer bruikbaar voor het paspoort.

Verwarring tussen synthetische en natuurlijke vezels. Microvezelafgifte wordt vaak alleen geassocieerd met polyester en andere synthetische vezels, terwijl afgifte van natuurlijke vezels (zoals katoen) ook onderwerp van discussie is binnen het bredere textielbeleid. Een bedrijf dat alleen de synthetische lijn in de collectie volgt, mist mogelijk een deel van het beeld.

Geen onderscheid tussen product en behandeling. Een coating, wasbehandeling of impregnering kan van invloed zijn op de afgiftewaarden van een stof. Wie chemische behandelingen niet apart vastlegt, kan achteraf niet meer herleiden welke partij welke behandeling heeft ondergaan — terwijl dat wel relevant kan worden. Zie hierover ook de pagina over het melden van chemische behandelingen.

Aanname dat de leverancier dit al regelt. Een importeur die textiel afneemt van een fabriek buiten de EU gaat er soms van uit dat de leverancier microvezelgegevens standaard meelevert. Zolang dit geen wettelijke verplichting is, gebeurt dat doorgaans niet vanzelf, en ontbreekt de data op het moment dat die nodig is.

Paspoort en wasetiket los van elkaar behandelen. Microvezelafgifte hangt nauw samen met wasadvies: een product dat bij hogere temperatuur of langere cyclus meer vezels afgeeft, heeft daar mogelijk een relatie mee op het onderhoudsetiket. Bedrijven die het wasetiket en het paspoort als twee gescheiden documenten beheren, lopen het risico dat toekomstige eisen op dit vlak niet goed op elkaar aansluiten. Meer hierover op de pagina over de relatie tussen het wasetiket en het productpaspoort.

Wat u kunt vastleggen

• Herkomst van garens en stoffen, inclusief de leverancier en het land van productie, zodat bij een latere vraag naar microvezelafgifte snel duidelijk is welke partij welk materiaal heeft geleverd.
• Overzicht van toegepaste chemische en mechanische behandelingen per productlijn (coating, impregnering, wasbehandeling), zodat een eventuele koppeling tussen behandeling en afgifte later te maken is.
• Testrapporten die al bestaan, ook als deze niet volgens een EU-methode zijn opgesteld — bewaar ze met een notitie over de gebruikte methode en het laboratorium, zodat later te beoordelen is of ze bruikbaar zijn.
• Contactgegevens en afspraken met leveranciers over welke gegevens zij kunnen aanleveren zodra dit relevant wordt, inclusief eventuele testcapaciteit die zij al hebben.
• Een dossier per collectie of productlijn met vezelsamenstelling en afwerkingen, als basisstructuur die eenvoudig uit te breiden is met afgiftegegevens zodra die verplicht worden.

Wie nu al een sjabloon per productlijn aanhoudt met vezelsamenstelling, behandeling en leveranciersgegevens, hoeft bij een nieuwe eis niet vanaf nul te beginnen. Voor de bredere vraag welke gegevens straks samen het paspoort vormen, is de pagina over welke gegevens in het productpaspoort van kleding en textiel komen een goed vertrekpunt om de eigen dossiers op af te stemmen.